Park Zdrojowy w Polanicy-Zdroju
Jest sercem miasta bijącym dzięki krwi mineralnych źródeł. Wiosną tryska kolorami, drży od ptasich treli, latem puszy się w sukni dojrzałej zieleni, jesienią płonie jak zachodzące słońce, zimą porzuca swe barwne kreacje i milknie. Jest wielką, zmyślnie zorganizowaną sceną, na której pośród zmiennych dekoracji, przez cały rok trwa przywracający zdrowie i życiowe siły spektakl.
Park Zdrojowy w Polanicy Zdroju wpisany jest do rejestru zabytków, jako dobro kultury. Ograniczony ulicami Parkową, Zdrojową, Matuszewskiego, Kryniczną, Ogrodową i Wiejską, zajmuje powierzchnię 12, 6 ha. Podzielony jest na 5 części, spośród których najbardziej reprezentacyjną jest Park Centralny z główną promenadą ciągnącą się od Pijalni Wód „Wielka Pieniawa” do obelisku Adama Mickiewicza. Porastają go przede wszystkim lipy, klony, graby, jarzęby, kasztanowce, jesiony a także takie osobliwości dendrologiczne jak grujecznik japoński, tulipanowiec amerykański, morwa biała czy cyprysik Lawsona.
Znajduje się w nim 15 pomników przyrody, m.in. okazy żywotnika zachodniego, olbrzymiego, topoli czarnej, buka. Wśród krzewów karierę robi przede wszystkim kwitnący od maja do czerwca różanecznik, którego stanowiska zdobią aleje Parku Leśnego. Hałas robią w parku przede wszystkim kosy, sikory, wróble i dzięcioły, a swoją rudą kitką wywija w gęstwinie wiewiórka.
dodano 15 sierpnia 2011 o godz.:15:31